عاشق از تشویش دنیا و غم دین فارغ است
هر که از سر بگذرد از فکر بالین فارغ است
چرخ غارت پیشه را با بینوایان کار نیست
غنچه پژمرده از تاراج گلچین فارغ است
شور عشق تازه ای دارد مگر دل ؟ کاین چنین
خاطرم امروز از غمهای دیرین فارغ است
خسروان حسن را پاس فقیران نیست نیست
گر به تلخی جان دهد فرهاد شیرین فارغ است
هر نفس در باغ طبعم لاله ای روید رهی
نغمه سنجان را دل از گلهای رنگین فارغ است

باعث مردن بلای عشق باشد مرا                              

 راحت جان من آخر آفت جان شد مرا 

نرگس او با دل بیمار من الفت گرفت    

 تا پاکی و سادگی مرا پیش ببر

تا کلبه ی بی ریای درویش ببر

ای لهجه ی خیس ایرها ای باران

دستان مرا بگیر و با خویش ببر

 شد کوچه به کوچه جستجو عاشق او

شد با شب و گریه روبرو عاشق او

پایان حکایتم شنیدن دارد